Cima Scotoni – Lacedelli

Cima Scotoni - lacedelli [wand] copy

De 550 meter hoge zuidwestwand van de Cima Scotoni

Niemand minder dan Lino Lacedelli klom voor het eerst de zuidwestwand van de Cima Scotoni in de Italiaanse Dolomieten. Lacedelli is beter bekend als de eerste mens ter wereld die op de top stond van de K2. De route op de Cima Scotoni werd geopend in het jaar 1952 en gold voor een lange tijd als de moeilijkste van de Dolomieten. Zijn lijn zoekt de meest logische weg door de 550 meter hoge wand. Destijds werd de route tot de top geklommen en bestond uit enkele artificiële passages. Tegenwoordig mijden de meeste klimmers de laatste honderd meter brakke en minder steile wand en traversen naar gemakkelijk terrein. Sinds enkele tientallen jaren geleden wordt de route ook sporadisch vrij geklommen (ED, 7a, 6a obl., 18 tl., 450 mh). Dit is mijn verslag van de beklimming.

In de zomer van 2014 wagen we een poging op de historische route van Lacedelli. De opleiding tot Alpien Instructeur is net afgerond en ik ben hier samen met Berggids Martijn Schell, Vincent Perrin en Ruben Verschoof. De route hebben we gekozen als mooie afronding van een zeer geslaagde en gezellige opleiding. Op de dag van de beklimming vertrekken ik en de anderen diep in de nacht per auto van onze camping in Cortina d’Ampezzo. We rijden in het pikkedonker richting de Fanes groep, waar onze aanloop van een kleine twee uur staat te wachten.

Cima Scotoni - lacedelli [crux 1] copy

Ikzelf in de sleutellengte (7a) vlak onder het moeilijke stuk

We starten de aanloop op een eenvoudig pad. Wanneer we dichter bij onze wand komen veranderd het terrein langzaam in een steile flank vol kleine stenen. Voor het eerst neem ik de tijd om de wand goed te bestuderen. Aan het begin van de wand zie ik een grijze voorbouw die nog niet al te steil is. De rest van de wand is voornamelijk geel-gouden rots, die deze kleur heeft omdat er geen water bij kan komen. Jeetje denk ik, “de hele bovenwand moet daar minstens verticaal zijn”. Ook vraag ik me af of de rots niet erg brak is in het bovendeel. Het water heeft immers geen losse stenen weg kunnen spoelen. Het puinveld wat naar de voet van de wand loopt wordt steeds steiler. Terugdenkend aan alle loopoefeningen van de opleiding probeer ik tevergeefs soepel om hoog te komen. Ik kijk naar de andere drie en merk dat ze er ook moeite mee hebben. Bah! Wat een nare bende hier. Na wat alpien Jenga bereiken we de start van de route, waar de eerste twee niet al te moeilijke lengtes op ons wachten.

Cima Scotoni - lacedelli [crux 2] copy

Hier klim ik in het moeilijke stuk van de sleutellengte (7a)

Martijn en ik klimmen op kop. Het routeverloop is in het begin niet heel duidelijk en ook de afwezigheid van gefixeerd materiaal verraad niet welke richting we op moeten klimmen. Gelukkig weten we ongeveer waar we moeten eindigen en bereiken we zonder moeite de derde touwlengte. Hier start de sleutellengte van de route en kan zowel 6a/A1 als 7a geklommen worden. Het is aan mij om hier voor te klimmen en ik besluit een vrijklimpoging te wagen. De eerste tiental meters van de lengte zijn nog verticaal en voelen ‘easy’ voor me. Dan al snel merk ik dat het steeds overhangender wordt en voel ik het steeds zwaarder worden voor mijn armen. Het valt me op dat er relatief veel mephaken in de lengte zitten, waardoor het afzekeren mij makkelijk af gaat. Ik geniet in volle tuigen van het klimmen. De passen die ik hier maak zijn indrukwekkend en lekker atletisch op niet al te slechte grepen. Even waan ik me in een mooi sportklimgebied in plaats van een alpiene wand. Op drie kwart van de 7a-lengte kom ik een lastige pas tegen, die ik niet in een keer snap en verkeerd benader. “Even een pas terug klimmen” denk ik, maar voor ik het weet hang ik te lang aan mijn armen en beginnen ze vol te lopen met melkzuur. “Shit! Maar even rusten dan maar aan mijn laatste mephaak”.. Als ik weer begin te klimmen lukt de pas wel en klim ik het laatste stuk met ondertussen dikke en verzuurde onderarmen verder naar de standplaats..

Cima Scotoni - lacedelli [Martijn Schell] 600x

Martijn Schell in de vijfde touwlengte

De volgende lengte klim ik ook voor en moet ik behendig om enkele losse grepen heen klimmen. Martijn klimt er ook soepel langs en waarschuwt Ruben en Vincent nog voor enkele losse stenen. Op de standplaats wordt toch duidelijk dat Vincent een greep heeft los getrokken en een grote val heeft gemaakt. We maken ons zorgen en wachten totdat we iets van ze te horen krijgen. Een tijdje later krijgt Martijn een telefoontje van Ruben. Hij klinkt geschrokken. “Vincent heeft bij zijn val een mephaak uit de wand heeft getrokken” legt Ruben uit: “Hij stortte twintig meter naar beneden voordat Vincent eindelijk werd tegengehouden door de eerstvolgende zekering!”. Ze besluiten terug te gaan.. Wanneer ze de onderkant van wand hebben bereikt ben ik blij dat er niets ergs gebeurd is, maar vind ik het ook jammer dat ze de route niet kunnen afmaken. Met in ieder geval een gerust hart klimmen we weer verder..

Cima Scotoni - lacedelli [band] copy

Al tijgerend zoek ik mijn weg naar makkelijker terrein

Twee touwlengtes verder bereiken we één van de meest memorabele touwlengten van de route. Ik bestudeer de touwlengte en zie een grote overhang met geen makkelijke doorgang. Onder de overhang loopt een lange brede horizontale spleet van geen meter hoog. “Dat moet onze weg zijn”, denk ik. Als een stel soldaten tijgeren we veertig meter totdat de spleet veranderd in een band waar we weer normaal kunnen staan. Zoiets bizars heb ik nog nooit meegemaakt in een route! Via de band bereiken we het tweede deel van de route. Hier wordt het klimmen al snel erg luchtig. Het is hier super steil en vaak moet er in de touwlengten subtiel getraverseerd worden op teenpuntjes en kleine randjes. Tijdens het traverseren kan ik goed tussen me benen kijken en tuur ik paar honderd meter de afgrond in. Ik zie een steentje naar beneden vallen en ik merk op dat het steentje pas weer rots zal raken aan de voet van de wand. Ook op de standplaatsen is er geen ontkomen aan de ‘exposure’ en moet ik elke keer weer gebruik maken van hangstanden, zonder een plateau om op te kunnen staan.

We zijn beide duidelijk onder de indruk van de enorme luchtigheid. Gevoelens van ontzag en spanning wisselen zich af met sterke focus, terwijl ik met Martijn het tweede deel van dit machtige bolwerk proberen te bedwingen. Geen lengte krijgen we cadeau en het klimmen is duidelijk harder dan de graad doet vermoeden. De veertiende lengte zou een 6b/6a moeten zijn, maar eigenlijk zie ik niet al te veel onderscheid tussen deze lengte en de rest van het bovenstuk. Ondanks de gele rots blijkt het klimmen vaak over redelijk vaste en compacte rots te gaan. Wel is het door de compactheid niet altijd even vriendelijk terrein voor onze cams en nuts. Gelukkig vind ik altijd wel een mephaak, wanneer het echt nodig is. Even verplaats ik me in de eerstbeklimmers en het materiaal die ze toen hadden. Wat een durf om zo’n steile compact wand in die tijd te bedwingen! Martijn en ik zijn het met elkaar eens, het is duidelijk (een van) de meest uitdagende beklimming(en) in de Dolomieten die we tot nu toe hadden ondernomen. De laatste lengte van de route is weer makkelijk en brengt ons naar de band, waarmee we uit de wand kunnen traverseren.

Hier klim ik in het luchtige bovenstuk

Hier klim ik in het luchtige bovenstuk

Wat ons nu nog staat te wachten is een twee uur durende afdaling met afklimmen en heikele puinhellingen. Het laatste stuk van de afdaling komt Ruben ons tegemoet gelopen met pizza. Dat kon ik net gebruiken! We vertrekken richting de Pizzeria waar de rest van de AI-opleiding op ons staat te wachten. Al met al een groots avontuur en fantastische afsluiting van een geslaagde twee weken, die mij zeker lang zal bij blijven.

Tevreden staan Martijn en ik boven aan onze route

Tevreden staan Martijn en ik boven aan onze route

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.