IJsklimmen in het Italiaanse Cogne

met Roland Bekendam.

Dit jaar heerst in de Alpen weer een interessante winter. Het begin van het jaar was duidelijk veel warmer dan normaal. Wordt het dan eindelijk kouder, begint het ook flink te sneeuwen.. Niet echt ideale condities voor watervalklimmen.. Geluk blijkt er nog een sprankje hoop en vinden Roland en ik berichten van acceptabele condities in Italiaanse Aosta-dal. Nog beter lezen we ook dat een volle week goed weer voorspeld is. Op naar Cogne dus voor een mooi weekje mixed en ijsklimmen!

Dag 1: Het is nog vroeg in de ochtend en we maken ons klaar om te starten met onze inklimtocht. We vertrekken per auto van onze goedkope hostel en rijden naar Lillaz, waar de aanloop start naar onze waterval. We starten makkelijk en kiezen voor de route ‘Hard ice on the Rock’ (WI4, M4, 300 m). Op de parkeerplaats aangekomen is het nog flink koud en de thermometer in de auto wijst -14°C aan. De aanloop is een uurtje gidjestijd  en geeft ons mooi de mogelijkheid een beetje op te warmen. Onderweg kan ik het dal goed bekijken. Het is hier prachtig.. Aan weerszijde van het beboste dal zijn mooie steile rotswanden te zien, waar bevroren watervallen overheen lopen. In de verte zien we de Mont Blanc met zijn enorme Peuterey graat baden in het ochtendlicht.

001002

De instap van de route begint bij een steile rotsband die naar de waterval toeloopt. We volgen de rotsband, klimmen een stukje af aan een gefixeerd touw en komen aan bij het steilere stuk van de band. Hier klimmen we twee touwlengten met stijgijzers over heikele rotsplaten die zijn bedekt met sneeuw. Aan het eind van de band vinden we onze eerste boorhaken en kunnen we vanaf daar abseilen naar de waterval. We beginnen aan het ijsklimmen en ik merk al snel dat door de kou het ijs wat hard is. Na drie touwlengten in het ijs neemt de steilte van de waterval af. Ook worden we verwelkomt door een aangenaam zonnetje. We besluiten de touwen in onze rugzakken te doen en het laatste stuk verder te soleren. Hier wordt het al snel duidelijk dat de waterval al een tijd niet meer is geklommen en er zijn geen loopsporen te bekennen. Door soms diepe sneeuw ploeteren we onze weg omhoog. Na een wat steile afloop kunnen we onze eerste dag succesvol afronden.

003004

Dag 2: Voor de tweede dag hebben we ‘Tuborg’ (WI5, 200 m) op de planning staan. Voor het eerste stuk van de aanloop kunnen we een goed spoor volgen. Het laatste steile stuk naar de waterval moeten we zelf sporen, door zachte sneeuw met een onaangenaam hard harschlaagje er overheen. Het eerste deel van de waterval is nog niet zo steil en klimmen we gemakkelijk omhoog naar de eerste steile lengte (WI5), die er fantastisch uitziet. Terwijl Roland de lengte voorklimt komt de zon in de waterval te staan. De gevolgen hiervan worden als snel merkbaar wanneer ik de lengte naklim.. Een gratis douche en zonnebanksessie later, neem ik de volgende twee touw lengten tot mijn rekening. Eerst volgt een makkelijke lengte met als slot een lengte door een mooie continue ijsmuur (WI4).

005006008

009

In de avond besluiten we om ons standaard dieet om te ruilen voor het viergangen diner bij ijsklimhotel Ondenzana. Aangenaam verrast zijn we, wanneer we Coen en Laurens (http://climbingaffairs.nl/?p=2089) daar ook zien dineren. Erg toevallig, aangezien Roland twee jaar eerder al met Coen had geklommen bij Cogne.

Dag 3: Voor vertrek had Roland gezien dat de ‘Lau Bij Direct’ (WI5) in conditie zou moeten zijn. We wagen het erop en volgen het steile sneeuwpad omhoog. Bij aankomst blijkt de conditie van de directe variant toch erg tegen te vallen. De pilaar van de directe variant hangt nog los en ziet er best spannend uit. We besluiten af te zien van ons originele plan en kiezen voor de normale ‘Lau Bij’ (WI5, 80 m), die Roland het jaar eerder al heeft geklommen. Helaas zijn we niet de enige. Voor ons is net een touwgroep vertrokken en achter ons wachten twee ongeduldige Italianen. Na een tijdje wachten mag ik de eerste mooi lange touwlengte (WI5) voor mijn rekening nemen. De slotlengte is voor Roland en is wel heel bijzonder! Dit jaar geeft deze lengte een steile ijstunnel die via klassiek schoorsteenklimmen overwonnen kan worden. Tijdens het naklimmen lijkt de tunnel erg smal en kan ik amper mijn ijsbijl naar achter zwaaien:-)

010012013

Als tweede route van de dag willen we de route-combinatie ‘Medusa + Edelweiss’ klimmen (80 m). De eerste lengte van medusa klim ik voor en lijkt dit jaar erg lastige condities te hebben (WI5). De slotlengte van Edelweiss willen we beide achtereenvolgens voorklimmen. Volgens de topo zou dit een M7 moeten zijn (en volgens internet M8). Roland gaat als eerste van start en blijkt al snel verrast te worden door de moeilijkheden van de lengte. Het terrein is erg overhangend en er zijn erg weinig goede plaatsingen te vinden voor de ijsbijlen en stijgijzers. Roland houdt het voor gezien en laat mij een poging wagen. Ook ik word overvallen door de moeilijkheden en kom er al snel achter dat een mooie redpoint-beklimming van de lengte er niet in zit. Toch wat moeilijker dan de graad doet vermoeden.. Tijd om te stoppen..

015016017

018020022

023Dag 4: Na drie dagen met koude temperaturen, is het weerbericht voor deze dag een stuk warmer. Roland en ik hebben veel dagen in de schaduw geklommen en kijken uit naar een dagje drytoolen in de zon bij ‘Lillaz Beach’. De routes hier zijn geopend door niemand minder dan de Franse drytoolspecialist Jef Mercier. Het klimmen is fantastisch, maar blijkt ook hier van een knetterhard niveau.

Dag 5: Aangezien Roland ‘Repentance Super’ (WI6, 220 m) al heeft geklommen, zoeken we naar een mooi alternatief. Na wat research komen we uit bij de waterval ‘Trip in the Night’ (WI5+, 170 m) in het Valsavarenche. Wanneer we vertrekken voor onze beklimming merken we al snel dat het nog iets warmer is dan de dag ervoor. Bij aankomst bij de waterval zien we al snel dat de warmte zijn werking heeft gehad op de waterval. De linkerzijde van het middenstuk is uitgebroken en er stroomt erg veel water tussen de waterval en de rots. Ook lijkt het ijs in het middenstuk wat donker, wat duidt op erg dun ijs. We vinden het aanzicht niet erg bemoedigend en besluiten toch maar om te draaien.

025024

Als alternatief kiezen we voor een makkelijkere waterval ‘Antares’ (WI4, 80 m). Al snel blijkt dat wij niet de enige zijn die de waterval willen klimmen. Vier niet al te snel touwgroepen zitten voor ons.. Ruim twee uur wachten in het zonnetje kunnen we eindelijk starten en klimmen we de route snel uit. De rest van de middag besluiten we te relaxen.

028030031

Dag 6: Tja? Wat te doen als het warm zonnig weer is in de winter.. Sportklimmen! We rijden een stukje verder en lager naar het fantastische rotsklimgebiedje ‘Montestrutto’. Roland was hier twee jaar geleden en vertelde me al hoe mooi het klimmen hier was.. Fantastische lange routes op gneiss. Als mooie afsluiting van een fantastische trip klim hier ik mijn eerste ‘7b onsight’! Erg verassend aangezien ik een maand lang alleen maar heb geskied (misschien toch wat gewicht verloren?).

Ik kijk al weer uit naar mijn volgende trip met Roland! Even wachten nog tot het voorjaar..

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.